2013’te sanat yaşamımın önemli olaylarından biri gerçekleşti: St. Petersburg’un kalbinde, Mariinski Tiyatrosu yakınlarındaki Lermontovski Caddesi’nde kendi sanat galerimi açtım.
İki küçük sergi salonu, bir sanat atölyesi ve ana caddeden ayrı bir giriş: bütün bunlar benim özel sanat alanıma dönüştü.
Yüksek tavanları, dev pencereleri, görkemli mimarisi ve eski duvarlarının özenle sakladığı tarihiyle Petersburg, galeriye eşsiz bir atmosfer katıyordu. Sanki şehrin kendisi de serginin bir parçası oluyor, geçmiş ile bugün arasındaki sanatsal diyaloğu sürdürüyordu.
Açılışa sanat ve kültür dünyasından harika insanlar katıldı: tiyatro ve sinema oyuncuları, müzisyenler, ressamlar, şairler ve yaratıcı çevrelerden isimler. Konuklar arasında medyada tanınan kişiler de vardı; ancak kimseyi şöhretine ya da toplumsal konumuna göre öne çıkarmak istemedim. Orada bulunan herkes, bireyselliği, yeteneği ve iç dünyasıyla benim için değerliydi.
O akşam bizi bir araya getiren toplumsal konumlar ya da ünlü isimler değil, sanattı. Sanatım, birbirinden çok farklı ama ruhen yakın insanların buluşmasına vesile oldu.
Bugün geriye dönüp baktığımda, bu olayın hafızamda resimlerimin sergilendiği bir galerinin açılışından çok, yaratıcı birliğin yaşandığı olağanüstü bir akşam olarak kaldığını görüyorum. Bu duvarların arasında şiirler, müzik ve şarkılar yankılanıyor; sanat, güzellik ve yaşam üzerine sohbetler doğuyordu.
O zamanlar henüz şan çalışmıyor, bugünkü kadar çok şiir yazmıyordum. Ama müzik, tiyatro, edebiyat ve şiirin dili her zaman çevremin, kendi sanatsal dünyamın şekillendiği o özel atmosferin bir parçasıydı.
Belki de bu yüzden bugün Petersburg’daki galerimin açılışını, bir sanatçının yaşamındaki sıradan bir dönüm noktasından daha fazlası olarak görüyorum.
Bu, farklı sanatların aynı çatı altında buluşmasıydı. Yıllar sonra, o gün çevremde duyulan her şey kendi içimden ses bulmaya başladı: şiirlerimde, şarkılarımda, resimlerimde ve yaratıcı fikirlerimde.
Sanat benim için hiçbir zaman tek bir türün sınırları içinde var olmadı. Her zaman resmin, müziğin, şiirin ve insan ruhunun birlikte yaşadığı ortak bir alandı.
