Ulyana
Skifova.

Sanatla tanışmam, ilk resmimden çok önce başladı. Çocukken son derece yaratıcıydım: derslerim çok iyiydi, koreografi ve klasik bale çalışıyor, balede solist olarak dans ediyordum. Bir gün Leningrad’ın tanınmış okullarından bir koreograf, eğitimime orada devam etmem için beni almaya bile geldi. Ancak annem, kızının geleceğini balerinlikte görmediği için Leningrad’a gitmeme izin vermeye cesaret edemedi. O yol benim için o zaman kapandı ama sonradan anlaşıldığı gibi sanattan uzaklaşmak mümkün değildi.

Hiçbiri doğrudan resimle ilgili olmayan üç yükseköğrenim tamamladım. Yine de ruhumun bir zamanlar yöneldiği yere, yaratıcılığa geri döndüm.

On dokuz yaşımdayken bir astrolog, bir gün çok farklı sanat alanlarıyla uğraşacağımı, onlar aracılığıyla dünyayı güzelleştirip yeryüzündeki misyonumu gerçekleştireceğimi söyledi. O sırada bu sözler bana gerçeklikten çok uzak gelmişti. Fakat bir yıl sonra astrolojiyi kendim öğrenmeye başladım ve zamanla mesleğim oldu. Yirmi yılı aşkın süredir profesyonel astrolog olarak çalışıyor; insanın yeteneklerini, becerilerini ve yaşamının olası yönlerini görmeye imkân veren sembolik kodları araştırıyorum.

Bir zamanlar kendi doğum haritama bakarken orada edebiyat, şiir, resim ve müzikle ilgili, adeta bir takımyıldızı oluşturan yaratıcı olanaklar gördüm. Hepsi aynı anda açığa çıkmadı; her yetenek sanki kendi zamanını bekleyerek yavaş yavaş hayatımın bir parçası oldu.

2010’da ilk resmim “Tüy”ü yaptım. Görsel sanatlar yolculuğumun başlangıç noktası o oldu. Yalnızca üç yıl sonra, 2013’te St. Petersburg’da Rusya çapındaki Petropol Ödülü’ne layık görüldüm. Daha sonra St. Petersburg’da kendi galerim açıldı; sergiler, televizyon programları ve röportajlar geldi. Hakkımda “Adelaida. Rus Avangardının Yükselen Yıldızı Olarak Ressam Ulyana Skifova” adlı bir film de çekildi.

İşin şaşırtıcı yanı, o zaman bile kendimi henüz profesyonel bir ressam olarak görmememdi.

Akademik sanat eğitimi almamıştım; hatta klasik bir resim okulundan bile mezun değildim. Bu nedenle, insanın kendi yeteneğine hakkı olduğundan kuşku duymasına yol açan o sahtekârlık hissini uzun süre taşıdım. Yeteneğimin boyutunu kabul etmenin kibir, kendi üslubumu önemli bulmanın ise kendini beğenmişlik olduğunu düşünüyordum. Ama sanat insanları, uzmanlar ve ustalar, benim daha sonra keşfedip kabul etmem gereken o içsel özü benden çok önce gördüler.

Bunun işaretlerinden biri Kıbrıs’taki bir sergiydi. Sergiden sonra “Mavi Buket” adlı resmim, Kıbrıs cumhurbaşkanının kızı tarafından kendi evi için seçildi. Eseri kuyruklu piyanonun bulunduğu salona yerleştirdi; resim bugün de orada. Bu benim için yalnızca bir takdir göstergesi değildi. Sanatın dili alışılmış, gündelik algının ötesinde olsa bile çok farklı insanlarda karşılık bulabileceğinin sembolik bir doğrulamasıydı.

Kendi sanatsal dünyam yavaş yavaş şekillenmeye başladı.

Küçük tuvaller ve büyük ölçekli eserler yaptım, anıtsal resme yöneldim, mekânla denemeler yaptım. Daha sonra sanat dilimin tanınan bir parçasına dönüşen ögeleri resimlerime katmaya başladım: uzamsal ağlar, geometri, küreler, parıldayan parçacıklar, çiçekler ve karmaşık, çok boyutlu yapılar.

Çiçeklerin sanatımda özel bir yeri var ama bunlar her zaman yeryüzünün çiçekleri değil. Bazen iki dünyanın sınırında var oluyor gibiler: bildiğimiz ile hayal ettiğimizin, dünyevi ile kozmik olanın arasında. Alışılmış gerçekliğin ötesinde bir yerde var olabilecek biçimler olarak beliriyor, sonra tuvalde maddi bir varlık kazanıyorlar.

Sanırım bu yüzden tek bir tanım, “ressam”, bana her zaman dar geldi.

Şiirler, uzun şiirler, müzik ve şarkılar yazıyor, bunları kendim seslendiriyorum. Oyunlar için metinler hazırlıyor, yaratıcı tiyatro yapımlarına katılıyor, mekân ve tasarımla çalışıyorum. Psikolojiyi, sanat tarihini ve yaratıcı insanların yaşamlarını araştırıyorum. Eserlerim Moskova Şehir Duması’nda da sergilendi. Bugünse sanatın farklı alanlarının giderek daha fazla birleştiği yeni özgün projeler yaratıyor ve hazırlıyorum.

Bununla birlikte resmin hayatımda özel bir yeri var. Sembolik olarak doğum haritamda bile sanatsal yönüm, haritanın en yüksek noktasıyla ilişkili; sanki bir gün ulaşmam gereken zirve baştan işaret edilmiş gibi.

Ben bir dünya vatandaşı, filozof ve profesyonel astroloğum. Astroloji benim için hiçbir zaman yalnızca bir hobi ya da geleceği tahmin etme çabası olmadı. Hem benim hem de pek çok kişinin yönünü görmesine, olanaklarını anlamasına ve daha önce farkında olmadıklarını duymasına yardımcı olan bir pusulaya dönüştü.

İnsana duyduğum bu ilgiden, araştırmalarımın bir başka alanı doğdu: ruh ve bilinç psikolojisi. Geleneksel ve alternatif psikolojik yaklaşımları; tarihi, sanatı, geçmişte ve bugün yaşamış insanların, özellikle de yaratıcı kişilerin hayatlarını inceliyorum. Yeteneğin nereden geldiğini, bilincin yeni bir gerçekliği nasıl yarattığını ve bazı eserlerin insanda neden yalnızca biçim, renk ya da teknikle açıklanamayacak kadar derin bir etki bıraktığını anlamaya çalışıyorum.

Yaşamı çok boyutlu algılama düşüncesi, yüksek enerjiler ve insan, mekân ile dünya arasındaki ince bağlar bana yakın geliyor. Ama benim için bir kez bulunmuş, nihai bir hakikat yok. Yaşamı öğrenmeye, gözlemlemeye, araştırmaya ve onunla birlikte değişmeye devam ediyorum.

İşte bu yüzden resimlerim de değişiyor.

Onları tek bir üsluba sığdırmak mümkün değil. Yaratıcılığım dönemler hâlinde ilerliyor. Bir dönemde derin, neredeyse mistik koyu tuvaller ortaya çıkıyor; sonra beklenmedik biçimde canlı renkler, kaligrafik çizgiler, hafiflik, ironi ya da neredeyse çocuksu bir içtenlik geri dönüyor. Bugün karmaşık bir kozmik yapıya yakın hissedebilirim; yarın bir çiçeğe, öbür günse bambaşka bir biçime.

Ben tam da buyum.

Bir ya da beş yıl sonra resimlerimin nasıl olacağını bilmiyorum. Yaratıcılığın benim için asıl heyecanı da burada. Bir sanatçı yaşamaya, hissetmeye ve öğrenmeye devam ediyorsa sanatı da sonsuza dek aynı kalamaz.

Bir noktada dünyamda resim ile şiir bütünüyle birleşti. Bazen resimlerim bana kendi hikâyelerini anlatmaya başlıyor gibi geliyor. Bir gün adeta bana bir şiir dikte eden “Çiçek” adlı eserimde böyle oldu. O şiir daha sonra etkinliklerde en sık okuduğum eserlerden birine ve şiir dilimin bir tür kartvizitine dönüştü.

Bugün tam da böyle olduğum için mutluyum: tek bir mesleğe, türe ya da tanıma sığmayan biri.

Bu yüzden kendime yalnızca kelimenin klasik anlamıyla ressam demek benim için zor.

Tuvalin ve mekânın sanatçısıyım. Sözcüğün sanatçısı. Düşüncenin sanatçısı. Sesin sanatçısı. Ve belki de en önemlisi, kendi hayatımın sanatçısı.

Çünkü hayatın kendisini de sonsuz bir tuval olarak görüyorum. Üzerinde tekrar tekrar yeni biçimler yaratabilir, renkleri değiştirebilir, bağdaşmaz görünenleri birleştirebilir, bir zamanlar çizilmiş sınırları yıkabilir ve bir sonraki fırça darbesinin nasıl olacağını asla önceden bilemeyiz.